Vlak voor de eerste lockdown tijdens de coronapandemie keert Amanda terug naar het dorp waar haar moeder Lucia woont, na de scheiding van Amanda's vader. Ze studeerde in Milaan maar dat is alleen nog online mogelijk. Ze probeert haar moeder wijs te maken dat ze thuis zal studeren maar Lucia ontdekt dat ze helemaal geen boeken heeft meegenomen. Een nieuwe routine zet in: een al sterk vermagerde Amanda komt amper uit haar kamer, eet heel weinig, slaapt overdag en wil niet praten. Is er iets vreselijks gebeurd? Lucia maakt lawaai, bonst op deuren, zet eten klaar, schreeuwt af en toe haar wanhoop uit. Ondertussen worden Lucia's eigen verleden en een geheim dat ze al dertig jaar met zich meedraagt, weer actueel: haar vader wil haar de eigendom van een groot stuk land geven, met daarop de overblijfselen van zijn camping, die werd gesloten na de moord op twee toeristes. Aanvankelijk leek een derde jonge vrouw, een hartsvriendin van Lucia, voorgoed verdwenen, maar zij kwam terug, als enige overlevende. Er was een verdachte, een proces, een vonnis. Maar dat was niet het einde van hun verhaal.